· Gerçek Bir Hayat Hikayesi, İç Dünya · 2 dk okuma

Her gün insanları izliyoruz: iş arkadaşlarımızı, yöneticilerimizi, çocuklarımızı. Başkalarının yeteneklerini sürekli değerlendiriyoruz ama kendimize dönüp "ben neyi iyi yapıyorum?" diye sormayı unutuyoruz.

Bu soruyu bir gün aynanın karşısında kendime sordum. Kafamda bu düşünceler dönerken Marmaray'da önüme küçük bir gelecek sahnesi çıktı.

Vagondaki çocuk

Vagon çok kalabalıktı. Küçük bir çocuk annesinin önünde sıkışmış duruyor, ara ara bana bakıyordu. Ben de ona gülümsüyordum. Annesi oldukça gergindi ve durmadan çocuğuna söyleniyordu.

Sonra çocuğun elindekine dikkat ettim. Bir elbise askısına lastikler germiş, kendince bir gitar yapmıştı ve onu vagonun içinde çalmaya çalışıyordu 1:36.

Dayanamadım, yanına gidip "Ne güzel bir gitar bu" dedim. Gözleri ışıldadı. "Ben yaptım" dedi, çok gururluydu. Annesi ise hala "Yapma, çalma oğlum" diye azarlıyordu. Ben de "Çok yaratıcısın, sen büyüyünce çok başarılı olacaksın" dedim 2:14.

O birkaç saniyelik sevinç benim için paha biçilemezdi. O çocuğu belki bir daha hiç görmeyeceğim ama başarılı olacağına dair inancım hafızamda bir fotoğraf gibi kaldı.

Robotlar ve yaratıcılık

Önümüzdeki yıllarda işlerimizi robotlarla ve algoritmalarla paylaşacağız. Onlara karşı en büyük avantajımız yaratıcılığımız olacak 2:46. Bu yüzden çocukları küçük yaşlardan itibaren hayal kurmaya ve üretmeye cesaretlendiren bir eğitimle büyütmemiz gerekiyor.

Videoda bunun nasıl olabileceğine dair birkaç şey söylüyorum. Çocukları yargılamak yerine, ortaya çıkan sonuçtan çok denedikleri süreci sevmelerine yardım edebiliriz. Kimseyle kıyaslanmamaları, özgüvenlerinin ezilmemesi ve yaşlarının üstündeki beklentilerle yarıştırılmamaları önemli. Belki en önemlisi de kendi kararlarını verebilmelerine fırsat tanımak.

Montessori'nin bu konuda bir sözü var: Bir çocuğun kendi yapabileceği şeyi onun yerine biz yapmayalım, bırakalım kendini bulsun 3:39.

Senin pırıltın

Belki senin hayatında da Marmaray'daki o çocuk gibi bir pırıltı görüp geçtiğin anlar oldu. Ya da kendi içindeki çocuğun gözlerindeki ışığı unuttun.

Videonun sonunda kendine iki soru sormanı istiyorum: Hangi yeteneğimi görmezden geliyorum? Hangi çocuğun pırıltısını fark edip bir cümleyle büyütebilirim? Cevabını yorumlara yazarsan sevinirim.

Bunu da izle: Bölüm 26 · İlgi Bilgiden Önce Gelir

Bir öğretmenin tek bir örnekle sevmediğim bir konuyu sevdirdiği gün. Videoyu izle →

Hikayenin devamı YouTube'da

Yeni bölümlerden haberdar olmak için kanala abone olabilirsin. Hikayenin tamamı kitapta.

Kanala abone olKitabı incele

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir