Bu bölümde kimseye "kendi ayaklarının üzerinde dur" demiyorum. 29 yaşında valizimi toplayıp bunu nasıl yaşadığımı anlatıyorum.
Çaba devredilemez
Bazı kapıları açmak için anahtar yetmiyor, o kapıya senin gitmen gerekiyor. Bu hayatta kimse senin yerine oturamıyor, kimse senin yerine kalkamıyor. Ben bunu en basit yerden öğrendim: Çaba devredilemez 0:11. Tohumu ekmeden çiçek beklemek bir hayal sayılmaz, mucize beklentisi olur.
İş dünyasında beni en çok yoran şeylerden biri insanların bildiklerini saklamasıydı. Oysa bilgi paylaşıldıkça büyüyor.
Kırklareli'nden İstanbul'a
Sonra hikayemde büyük bir sayfa çevrildi. 29 yaşımda Kırklareli'nden İstanbul'a geldim, gıda teknikerliğini bırakıp insan kaynakları mesleğine yöneldim 0:51. Eksiklerimi tamamlamak için eğitimler aldım ve araştırdım.
Videoda samimi bir itirafta bulunuyorum: 150 iş görüşmesine girdim 1:09. Bazıları olmadı. Ben bunu "derinleş" diye okudum. Başarı bir anda gelmiyor; engeller normal ve her başarısızlık bir öğrenme fırsatı. Önemli olan orada kalıp kalmadığın.
Kendine yatırım yapmaya karar verdiğinde hayatın karşına bir öğretmen çıkardığına inanıyorum. Bugün geldiğim noktaya hala şaşırıyorum. Kimseye bağımlı olmadan, özgürce kendi hayatımı yaşıyorum.
Bilenin bilmeyene borcu
Bunları, sen de yürüyebilesin diye anlatıyorum. Bilenin bilmeyene borcu vardır.
Benim sıram şöyleydi: önce hedef, sonra odak ve sabır. Bazen tek çözüm kapıları tek tek çalmak oluyor.
Videoyu iki soruyla bitiriyorum 2:14: Senin valizin ne zaman? Kendi hayatını sıfırlamaya cesaret edeceğin gün hangisi? Cevabını yorumlarda okumak isterim.
Bunu da izle: Bölüm 17 · Bu Mülakatı Kaybettim, Hayatımı Kazandım
Tek bir mülakat için şehirler arası yola çıktığım, reddedildiğim ama vazgeçmediğim günler. Videoyu izle →


Hikayenin devamı YouTube'da
Yeni bölümlerden haberdar olmak için kanala abone olabilirsin. Hikayenin tamamı kitapta.
Kanala abone olKitabı incele


